Celem pracy jest przegląd literatury dotyczącej odporności na złamania zębów odbudowywanych indywidualnymi wkładami koronowo-korzeniowymi wykonanymi z różnych materiałów. Przeanalizowano piśmiennictwo dotyczące parametrów wytrzymałościowych, analizy fraktograficznej oraz przeżywalności wkładów wykonanych ze stopów metali, ceramiki tlenku cyrkonu oraz tworzyw sztucznych. Analiza dostępnych badań wskazuje, że indywidualne wkłady metalowe wykazują bardzo wysoką odporność mechaniczną oraz zdolność przenoszenia dużych obciążeń zgryzowych, jednak często wiążą się z niekorzystną lokalizacją złamań korzenia. Indywidualne wkłady z ceramiki tlenku cyrkonu zapewniają wysoką estetykę, bardzo dobre dopasowanie do wnętrza kanału i odporność na złamania porównywalną lub wyższą niż wkłady metalowe, jednak ich kruchość, ograniczenia w procedurze adhezyjnej oraz trudność usunięcia w przypadku powikłań stanowią poważne wyzwania kliniczne. Wkłady wykonane z tworzyw sztucznych charakteryzują się niższą odpornością mechaniczną i zdolnością przenoszenia sił powstających w układzie stomatognatycznym, lecz częściej powodują uszkodzenia tkanek zęba o przebiegu naddziąsłowym. Piśmiennictwo wskazuje, że oprócz materiału, z którego wykonany jest wkład, istotne znaczenie posiadają ilość pozostałych tkanek, odpowiednia preparacja czy pozycja zęba w łuku. Indywidualne planowanie leczenia protetycznego oraz dobór odpowiedniego materiału do sytuacji klinicznej pozwalają na osiągnięcie długoterminowego sukcesu w odbudowie silnie zniszczonych zębów po leczeniu kanałowym.