Rozwój technologii cyfrowych i coraz szersze ich wykorzystywanie w protetyce stomatologicz nej stawia przed lekarzem i technikiem nowe pro blemy i oczekiwania. Tradycyjne wykonawstwo osiadających protez częściowych i całkowitych oraz obturatorów pooperacyjnych jest procesem czasochłonnym, narażonym na błąd ludzki, który może wpływać na jakość wykonanych uzupełnień. Wykorzystanie technologii cyfrowych pozwala skrócić i uprościć proces wytwarzania uzupełnień protetycznych, dając tym samym bardziej przewi dywalne rezultaty pracy pod względem wytrzyma łości mechanicznej. Dodatkowo cyfrowy przepływ danych pozwala na sprawną komunikację między lekarzem i technikiem oraz lekarzami z różnych placówek medycznych, a archiwizacja stworzo nych projektów prac protetycznych pozwala na ich proste odtworzenie. Wykorzystanie skanerów wewnątrzustnych może być pomocne w rejestra cji danych podłoża protetycznego w przypadku pacjentów, u których warunki anatomiczne nie pozwalają na wykonanie tradycyjnego wycisku. Należy jednak pamiętać o ograniczeniach cyfro wego przepływu pracy i możliwości odwzorowa nia bezzębnego podłoża protetycznego. Pomimo dynamicznego rozwoju technologii CAD/CAM, całkowicie cyfrowy przepływ pracy w wykonaw stwie ruchomych uzupełnień protetycznych nadal wykazuje istotne ograniczenia kliniczne. Naj większe trudności dotyczą odwzorowania podat ności podłoża protetycznego, rejestracji granic pola protetycznego oraz skanowania rozległych ubytków pooperacyjnych. W wielu przypadkach klinicznych konwencjonalne wyciski czynnościo we nadal pozostają bardziej przewidywalną me todą diagnostyczno-terapeutyczną. Zastosowanie technologii cyfrowych w codziennej praktyce kli nicznej wymaga dalszej oceny oraz optymalizacji protokołów postępowania.