Choroba przyzębia u muzyków grających na instrumentach dętych stanowi istotne wyzwanie dla klinicystów. Specyficzne siły generowane podczas gry wymagają szczególnej uwagi w zakresie stabilizacji oraz precyzyjnego odtworzenia warunków okluzyjno-fonetycznych. Praca przedstawia proces interdyscyplinarnej rehabilitacji zawodowego muzyka z uogólnionym, ciężkim zapaleniem przyzębia. Ze względu na patologiczną ruchomość zębów oraz obecność ognisk infekcji, pierwszy etap leczenia obejmował sanację jamy ustnej połączoną z natychmiastową metodą leczenia protetycznego. Rozwiązanie to miało na celu optymalizację procesu gojenia, stabilizację morfologiczną tkanek oraz zachowanie ciągłości pracy zawodowej. W drugim etapie leczenia, ustawienie zębów w protezach długoczasowych zweryfikowano bezpośrednio z wykorzystaniem ustnika instrumentu. Pozwoliło to na uzyskanie pełnej stabilizacji uzupełnień, mimo działania dodatkowych niefizjologicznych sił zewnętrznych wywieranych przez ustnik, zapewniając jednocześnie właściwe podparcie tkanek miękkich i komfort w formowaniu zadęcia (embouchure). Zastosowana strategia, integrująca procedury z zakresu periodontologii, chirurgii i protetyki, umożliwiła osiągnięcie satysfakcjonujących wyników czynnościowych oraz estetycznych, przy jednoczesnym zachowaniu dobrostanu psychicznego i zawodowego pacjenta.