Celem niniejszej pracy poglądowej było szczegółowe przedstawienie, na podstawie dostępnego piśmiennictwa, wielokierunkowego wpływu przewlekłej suchości jamy ustnej na powodzenie i długoterminową stabilność leczenia implantoprotetycznego. Analiza badań klinicznych dotyczących powikłań okołowszczepowych u pacjentów z ilościowymi i jakościowymi zaburzeniami wydzielania śliny wskazuje, że kserostomia zaburza homeostazę biologiczną środowiska jamy ustnej, sprzyja akumulacji biofilmu bakteryjnego, nasila podatność błony śluzowej na urazy, upośledza naturalne mechanizmy ochronne śliny i zwiększa ryzyko rozwoju peri-implantitis 2–3-krotnie. Do kluczowych czynników warunkujących powodzenie terapii należą: odpowiednia dla konkretnego pacjenta modyfikacja planu leczenia protetycznego, intensywna higiena jamy ustnej prowadzona przez pacjenta oraz regularna profesjonalna higienizacja, substytucja śliny za pomocą dedykowanych preparatów nawilżających, stymulacja farmakologiczna oraz skrócone interwały kontrolne. Kserostomia nie jest przeciwwskazaniem bezwzględnym do podjęcia leczenia z wykorzystaniem śródkostnych wszczepów filarowych. Osiągnięcie przewidywalnego sukcesu terapeutycznego oraz znacząca poprawa jakości życia w tej specyficznej grupie chorych wymaga jednak rygorystycznego, wielospecjalistycznego protokołu opieki nad pacjentem wysokiego ryzyka (high-risk patient), z naciskiem na profilaktykę biologiczną.