Rehabilitacja implantoprotetyczna jest skuteczną metodą leczenia bezzębia, jednak wiąże się z ryzykiem powikłań, takich jak periimplant mucositis oraz periimplantitis. Postępujący miejscowy stan zapalny tkanek okołowszczepowych może szerzyć się poza tkankę kostną, prowadząc w rzadkich przypadkach do powstania przetoki zewnątrzustnej. W diagnostyce przetok zewnątrzustnych w obrębie części twarzowej czaszki należy uwzględnić szeroką analizę różnicową, w tym etiologię odontogenną oraz implantoprotetyczną. Wczesne rozpoznanie właściwego źródła infekcji oraz wdrożenie celowanego leczenia przyczynowego pozwala na szybkie wygojenie zmian, oszczędzając pacjentowi inwazyjnych i obciążających zabiegów z zakresu chirurgii ogólnej czy dermatologii. W pracy opisano przypadek pacjenta z przewlekłą, niegojącą się zmianą skórną, której przyczyną było periimplantitis powikłane przetoką zewnątrzustną pod cementowanym uzupełnieniem protetycznym na wszczepach. Diagnostyka radiologiczna pozwoliła na identyfikację zmiany zapalnej wokół implantu w pozycji 31 i wdrożenie odpowiedniego leczenia interdyscyplinarnego, które obejmowało eksplantację wszczepu przyczynowego. Leczenie z powodzeniem doprowadziło do regeneracji tkanki kostnej oraz całkowitego wygojenia się przetoki zewnątrzustnej.